Τι ψηφίζει ο πυροσβέστης;

Γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης στο ΒΗΜΑ :

Η πιο αστεία συζήτηση των τελευταίων εβδομάδων είναι αν η οικονομική πολιτική θα πρέπει να έχει «δεξιό πρόσημο» ή «αριστερό πρόσημο». Αστεία και προσχηματική. Διότι όταν το σπίτι σου πιάνει φωτιά, δεν ρωτάς τι ψηφίζει ο πυροσβέστης.
Παρακολουθούσα την περασμένη εβδομάδα τις (πολύ καλές, κατά τα άλλα...) ομιλίες του Γ. Παπανδρέου και του Αντ. Σαμαρά στη Βουλή για τον προϋπολογισμό. Είμαι βέβαιος πως αν κάποιος ήταν περαστικός από την Ελλάδα και τους άκουγε, αποκλείεται να καταλάβαινε από τα λεγόμενά τους ποιος είναι «δεξιός» και ποιος «αριστερός» - ίσως να τον υποψίαζαν μόνο οι εθνικοπατριωτικές κορόνες του Σαμαρά διότι, όπως φαίνεται, πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του.

Και να σας πω κάτι; Ευλόγως δεν θα τους ξεχώριζε. Αν το δείτε συνολικά, ούτε είπαν ούτε πρότειναν τίποτα το δραματικά διαφορετικό. Και ούτε είναι οι μόνοι που δεν το κάνουν. Ακόμη και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αδυνατώ να αντιληφθώ τις θεμελιώδεις διαφορές της οικονομικής πολιτικής του Μπράουν και του Θαπατέρο από αυτές του Σαρκοζί και της Μέρκελ. Κακά τα ψέματα, η διακυβέρνηση μιας χώρας μεσούσης της οικονομικής κρίσης είναι άσκηση υπευθυνότητας και αποτελεσματικότητας, όχι εκθέσεις ιδεών για τη Βουλή των Εφήβων.

Κι όμως! Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα όπου οι βουλευτές της συμπολίτευσης ψήφισαν τον προϋπολογισμό με όρους και προϋποθέσεις, αυτούς που έθεσε εξ ονόματός τους και από του βήματος της Βουλής ο Παπουτσής.

Υπέθετα πως αυτού του τύπου τα διλήμματα έχουν λυθεί εδώ και μερικές δεκαετίες. Η σωστή πολιτική είναι πάντα αυτή που σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αντιμετωπίζει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. Ακόμη κι ο Τενγκ Χσιάο Πινγκ, ερωτηθείς κάποτε αν τα στελέχη της οικονομίας οφείλουν να είναι πρώτα καλοί κομμουνιστές ή πρώτα ικανά στελέχη, απάντησε με το περίφημο «άσπρη γάτα ή μαύρη γάτα, η καλή γάτα είναι αυτή που πιάνει τα ποντίκια». Πολύ φοβούμαι ότι στην κυβερνητική παράταξη ορισμένοι εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για το χρώμα της γάτας.

Να πω και το χειρότερο; Αν το έκαναν από ιδεολογική επιλογή, θα έβλαπτε εξίσου αλλά θα ενοχλούσε λιγότερο. Το κάνουν από καθαρή πολιτική σκοπιμότητα. Από ένα σχέδιο νομής και από μια φιλοδοξία εκπροσώπησης των πιο καθυστερημένων τμημάτων της κοινωνικής και κομματικής βάσης του ΠαΣοΚ. Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας είναι περίπου ορατά. Οι συνέπειες, όμως;

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ!..

του Ηλία Μακρή στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, ημέρα 84η

Στην εντατική


Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης στο http://www.protagon.gr/ :

Κατά την 84η ημέρα του στο αξίωμα του πρωθυπουργού, ο Γιώργος, ανακοίνωσε την παράδοση 77 κρεβατιών εντατικής θεραπείας. Σε μία φυσιολογική χώρα του δυτικού κόσμου ο πρωθυπουργός δεν θα έμπαινε καν στον κόπο να ανακοινώσει κάτι τέτοιο. Στην κατάσταση που είμαστε εμείς, ο Γιώργος θα μπορούσε να μείνει συμβολικά δίπλα σε μία γεμάτη κλίνη και να αλλάζει τον ορό του ασθενούς-οι ελλείψεις στο νοσηλευτικό προσωπικό είναι γνωστές και τεράστιες. Ανακοινώθηκε επίσης η πρόσληψη 1.000 γιατρών. Καλό μέτρο. Ακόμα καλύτερο μέτρο θα ήταν να μάζευαν πίσω τους νοσηλευτές που είναι αποσπασμένοι σε διάφορες υπηρεσίες.

Πάντως η μέρα δεν ξεκίνησε καλά. Ξεκίνησε με την αντιτρομοκρατική στη λεωφόρο Συγγρού, στο κτίριο της Εθνικής Ασφαλιστικής. Κατά πάσα πιθανότητα η βόμβα τοποθετήθηκε από τον Επαναστατικό Αγώνα, ίσως τους μοναδικούς που δεν βλέπουν με δέος το φαινόμενο «Χρυσοχοϊδης».

Ολα αυτά δεν ενδιαφέρουν καθόλου τους Τούρκους που κάνουν παραβιάσεις του εναέριου χώρου, αλλά και κατηγορούν τρεις ομοεθνείς τους για κατασκοπία υπέρ της Ελλάδας. Τώρα το να έχουμε εμείς κατασκόπους έναν κρεοπώλη και ένα ψαρά, μάλλον προς γραφικά συμπεράσματα οδηγεί. Αλλά θα μου πείτε περιμένετε κάτι καλύτερο από μία ελληνική υπηρεσία κατασκοπίας; Αφήστε που οι άνθρωποι θα είναι και σίγουρα απλήρωτοι. Το επάγγελμα του κρεοπώλη δεν ήταν η κάλυψη του κατασκόπου, αλλά η δεύτερη δουλειά του.

ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Γράφει το ΒΗΜΑ στο κύριο πρωτοσέλιδο άρθρο του :

Στις 6 Ιανουαρίου φθάνει στην Αθήνα μεικτό κλιμάκιο εμπειρογνωμόνων της Κομισιόν και της Ευρωτράπεζας με σκοπό να παρακολουθήσει από κοντά τις εργασίες κατάρτισης του Προγράμματος Σταθερότητας.

Ορισμένοι πιθανώς να ανησυχήσουν και άλλοι να αντιδράσουν.

Ωστόσο, εδώ που έχουμε φθάσει, η παρουσία των κοινοτικών ίσως προσφέρει μοναδική ευκαιρία επανάκτησης της χαμένης ελληνικής αξιοπιστίας.

Ηεκ των προτέρων συμφωνία μαζί τους προφανώς εγγυάται και την αποδοχή του Προγράμματος από τη διεθνή κοινότητα και τις αγορές.

ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΗ Ή ΧΩΡΙΣ;

του ΚΥΡ στο ΒΗΜΑ

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, ημέρα 78η

Ιθαγένεια στους μετανάστες


Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης στο http://www.protagon.gr/ :

Στο σημερινό υπουργικό συμβούλιο, που μεταδόθηκε φυσικά από την τηλεόραση, guest star ήταν ο Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος μίλησε στους υπουργούς για την πρόθεση της Εκκλησίας να συμβάλλει στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων. Δυστυχώς ουδείς εκ των υπουργών δεν έκανε λόγο και για τα οικονομικά και ειδικώς τα φορολογικά προβλήματα που ταλαιπωρούν το κράτος, με το οποίο η Εκκλησία έχει σφιχτά εναγκαλιστεί. Ποιος ξέρει, μπορεί να μην ήθελαν να φέρουν σε δύσκολη θέση τον Αρχιεπίσκοπο και τον πρωθυπουργό που τον προσκάλεσε. Πρωθυπουργός και Αρχιεπίσκοπος πέρασαν μετά από τη διανομή τροφίμων προς αστέγους. Μόνο μην το κάνει ο Γιώργος αυτό για να συνηθίζει την εικόνα...

Ηταν ένα ενδιαφέρον υπουργικό συμβούλιο, κυρίως για το νομοσχέδιο που προβλέπει τη χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών και σε όσους μετέχουν της ελληνικής παιδείας. Αν περάσει από τη Βουλή θα είναι μία γενναία απόφαση που μας γεμίζει ελπίδα. Ισως οι νέοι Ελληνες, μπολιασμένοι με μεγαλύτερες προσδοκίες από αυτήν την πατρίδα, να βοηθήσουν και εμάς τους παλαιούς, μήπως και καταφέρουμε κάτι καλύτερο.

Σήμερα η ελληνική οικονομία δέχθηκε άλλη μία υποβάθμιση. Αυτή τη φορά από τη Moody's. Ομως το χρηματιστήριο πέταξε ψηλά και τη σκούφια του και τις τιμές των μετοχών, ενθουσιασμένο επειδή η υποβάθμιση ήταν κάπως κομψή, ας πούμε light. Μεταξύ μας, εκεί που έχουν φτάσει οι τιμές των μετοχών, μάλλον δεν έχει πιο κάτω. Γιατί να μην αγοράσει κάποιος;

Ετσι, λοιπόν, έφυγε και η 78η ημέρα από τότε που ο Γιώργος έβαλε το χέρι στο ευαγγέλιο και πήρε τα κλειδιά του Μαξίμου.

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

του Ανδρέα Πετρουλάκη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Περικοπές και πάγωμα

Γράφει η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στο κύριο πρωτοσέλιδο άρθρο της :

Μια προσωρινή αίσθηση ευφορίας έχει καταλάβει ορισμένα κυβερνητικά στελέχη, τα οποία πιστεύουν πως οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για την πάταξη της φοροδιαφυγής και τον περιορισμό της κρατικής σπατάλης «έπεισαν τις αγορές». Ας μην απατώνται. Η Κομισιόν –και ασφαλώς οι αγορές– αναμένει απολύτως συγκεκριμένα μέτρα που θα υλοποιηθούν βάσει σφικτών χρονοδιαγραμμάτων και υπό την επιτήρησή της. Αν τα κυβερνητικά μέτρα δεν εξειδικευθούν έως τα μέσα Ιανουαρίου, η αντίδραση θα είναι μεγάλη και καταλυτική για τον δανεισμό της χώρας.

Το καλύτερο, λοιπόν, που μπορεί να κάνει ο πρωθυπουργός για να προλάβει τα χειρότερα είναι να στηρίξει το οικονομικό του επιτελείο εμπράκτως, δίνοντας το «πράσινο φως» για τις πραγματικές περικοπές επιδομάτων δημοσίων υπαλλήλων και το «πάγωμα» των μισθών πάνω από τις 2.000 ευρώ.

ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΓΚΟΛ!

του Ηλία Μακρή στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Οι πατέρες του έθνους

Γράφει ο Αντώνης Καρακούσης στο ΒΗΜΑ :

Μέρες προϋπολογισμού, σε εποχή μεγάλης κρίσης και αμφισβήτησης, όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της ίδιας της χώρας, λογικώς η Βουλή θα έπρεπε να βγάζει φωτιές.

Αντ΄ αυτού, χθες και προχθές οι αγορεύσεις έμοιαζαν τυπικές, οι λόγοι προκάτ, το καφενείο νωθρό και το περιστύλιο άδειο.

Ούτε δύναμη ούτε αγωνία, παρά μόνο συζητήσεις συνωμοσιολογικές για τους κακούς που επιβουλεύονται τη χώρα, για τους προηγούμενους που τα έκαναν θάλασσα και για τους επόμενους που μπερδεύτηκαν αλλά θα ξεμπερδευτούν και όλα θα συνεχίσουν όπως πριν.

Και τα όποια επιχειρήματα προστατευτικά της μιας παράταξης και της άλλης, χωρίς βάθος, χωρίς επεξεργασίες, χωρίς αντίληψη της συνθετότητας του κόσμου, χωρίς παραδείγματα από προηγούμενες αντίστοιχες ιστορικές περιόδους.

Το πρόβλημα επίσης μη διαγεγνωσμένο, μη αντιληπτό, ίσως μη παραδεκτό από ένα σύστημα πολιτικής που έχει μάθει μόνο να ξοδεύει και να αναλώνεται εκ του ασφαλούς σε αγώνες άγονους, σε μάχες προφυλακής και όχι κατά μέτωπον, όπως οι συνθήκες απαιτούν και το περιβάλλον επιβάλλει.

Oρισμένοι μιλούν για δημοσιονομική τρομοκρατία, άλλοι λένε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα αφού οι τόκοι πληρώνονται και τέλος πάντων δεν αφαιρούν μεγάλο ποσοστό του εθνικού προϊόντος και άλλοι με ενοχές φωνάζουν πως δήθεν δεν είναι τα ελλείμματα τόσο μεγάλα παρά μικρότερα και φουσκωμένα δήθεν για πολιτικούς λόγους.

Θα έλεγε κανείς ότι οι πατέρες του έθνους δεν κατανοούν τη θέση της χώρας, δεν αντιλαμβάνονται ότι ανά πάσα στιγμή η Ελλάδα μπορεί να πτωχεύσει και ότι το μοιραίον μπορεί να συντελεσθεί μπροστά στα μάτια τους και εκείνοι θα κοιτούν απορημένοι και ανήμποροι, όπως πριν από έναν χρόνο η παγκόσμια οικονομική ελίτ είδε να καταρρέουν εν μια νυκτί τα καλύτερα επενδυτικά σπίτια, ακριβώς για τον ίδιο λόγο, επειδή νόμιζε αφελώς ότι υπάρχουν ασφάλειες και πρόνοιες. Δυστυχώς στην περίπτωσή μας δεν υπάρχουν ούτε πρόνοιες ούτε ασφάλειες ούτε βεβαίως σύμμαχοι έτοιμοι να θυσιαστούν για μας.

Αντιθέτως, όλα τα δαιμόνια, εγχώρια και ξένα, έχουν ελευθερωθεί και δρουν ανεξέλεγκτα επειδή θεωρούν το πεδίο ανοιχτό και τη χώρα ασθενική και ευάλωτη.

Ωστόσο τα πράγματα είναι καθαρά.

Καλώς ή κακώς, η χώρα είναι υπερχρεωμένη, οι δανειστές δύσπιστοι, οι κερδοσκόποι έτοιμοι να εφορμήσουν, οι αξιολογητές παραμένουν εχθρικοί και οι εταίροι μας απέναντι και ικανοί να μας θυσιάσουν εν ψυχρώ, προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων.

Οι καιροί λοιπόν δεν είναι καλύτεροι για τη χώρα. Και οι πατέρες του έθνους οφείλουν να δουν το πρόβλημα όπως είναι και όχι όπως το φαντάζονται. Γιατί όταν θα συμβεί το ατύχημα δεν θα υπάρχουν δικαιολογίες παρά μόνο... συντρίμμια.

ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ;

του Ανδρέα Πετρουλάκη στην ΚΑΘΗΜΕΙΝΗ

Ο Χρήστος Λαμπράκης και ο μύθος μιας ολόκληρης εποχής

Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ :

Ο Χρήστος Λαμπράκης έφυγε και μαζί του τέλειωσε ίσως μια ολόκληρη εποχή. Ανθρωπος αναγεννησιακός εντυπωσίαζε πάντοτε με τις ανησυχίες του, τον κοσμοπολιτισμό του, το πόσο «μπροστά» από την εποχή του ήταν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Δεν υπάρχουν άλλωστε πολλοί άνθρωποι που γράφουν παρτιτούρες για όπερα, ασχολούνται με τον αγροτοτουρισμό, πριν ακόμη εφευρεθεί η ιδέα διεθνώς και να στήνουν από το μηδέν το Μέγαρο Μουσικής. Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του πάντοτε δημοσιογράφο και του άρεσε να τον βλέπουν και οι άλλοι με τον ίδιο τρόπο. Θυμάμαι ακόμη την απάντησή του την πρώτη φορά, πριν από πολλά χρόνια, που ήθελα να πάρω τηλεοπτική συνέντευξη από τον τέως βασιλέα Κωνσταντίνο. Οι περισσότεροι με συμβούλευσαν να μην το τολμήσω καν, με δεδομένα τα όσα είχαν μεσολαβήσει από το 1965 και μετά. Οταν τελικά τον είδα η απάντηση ήταν κλασική: «Μα τι λέτε, news is news, βεβαίως και να την πάρετε».

Ενας απλός ευπατρίδης

Ανθρωπος με πάθη και πολύ πείσμα, με ατέλειωτα ενδιαφέροντα, με συνεχώς ανανεωμένους στόχους (τα περίφημα projects) ήταν πολλές φορές πολύ πιο αφελής από όσο άφηνε να καταλάβουν οι γύρω του. Το περίφημο «μακιαβελικό» του μυαλό δούλευε ακατάπαυστα, αλλά γοητευόταν τακτικά από ανθρώπους και ιδέες που τον έπειθαν παραδόξως για τα πιο απίστευτα πράγματα. Ευπατρίδης, ευγενής, φερόταν πάντοτε με μια υπερβολική απλότητα που δεν πρόδιδε το στάτους του στην ελληνική κοινωνία και διέφερε πολύ από τη μέση συμπεριφορά του σύγχρονου ελληνικού κατεστημένου.

Εγραφε μόνος του τα σημειώματά του στη χειροκίνητη γραφομηχανή του, περπατούσε με μια πλαστική τσάντα του TRAVEL PLAN κρεμασμένη στον ώμο, χωρίς φρουρά και παλαιότερα με μια ΤΟΓΙΟΤΑ που τα παράθυρά της κατέβαιναν χειροκίνητα. Σε όσους δούλευαν γι’ αυτόν έκανε πάντοτε εντύπωση η ευγένεια δοσμένη με απλές κινήσεις, όπως π.χ. η επιμονή του να μπει τελευταίος στα ασανσέρ, όποιος και αν περίμενε μαζί του.

Αγχος τα οικονομικά

Ο Λαμπράκης συγκέντρωσε γύρω του ένα ευρύ περιβάλλον διανοουμένων, καλλιτεχνών και ανθρώπων της Τέχνης γενικότερα που έγραψαν ιστορία στη δεκαετία του 1960 και μετά τη Μεταπολίτευση. Δεν τα πήγαινε ποτέ καλά με τα οικονομικά της επιχείρησης και για πολλά χρόνια ήταν το μεγάλο του άγχος. Συχνά άλλωστε διηγόταν πως, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, καθόταν κάθε Παρασκευή και έγραφε σε ένα τεφτέρι πόσα χρωστούσε και πόσα έβγαζε «το μαγαζί». Το άγχος του είχε μείνει από τη μέρα που γύρισε απρόσμενα από το Λονδίνο για να αναλάβει τον ΔΟΛ σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία και σε συνθήκες σκληρές. Οι εφημερίδες και τα περιοδικά που δημιούργησε ήταν πράγματι πολύ μπροστά από τον υπόλοιπο ελληνικό Τύπο.

Η μεγάλη του αγάπη όμως ήταν η μουσική, και ειδικότερα η όπερα. Διασκέδαζα πάντοτε με την ιστορία ενός γρήγορου ταξιδιού μαζί με τον πιο στενό του φίλο, τον Λέοντα Καραπαναγιώτη στη Νέα Υόρκη για να ακούσουν μαζί Μάκμπεθ. Ηπιαν τα μαρτίνι τους, είχαν και τζετ λαγκ και βεβαίως ο Καραπαναγιώτης κοιμήθηκε έως τη στιγμή που τον ξύπνησαν οι κραυγές των κομπάρσων, με αποτέλεσμα ο Λαμπράκης να θυμώσει... Πολλοί ένιωσαν πως μετά τον θάνατο του Καραπαναγιώτη, το 2006, ο Λαμπράκης είχε χάσει το κέφι του και ένιωθε «μισός». Σιγά σιγά επικεντρώθηκε άλλωστε στο άλλο δικό του «παιδί», το Μέγαρο Μουσικής, που θεωρούσε το πιο μεγάλο δικό του έργο.

Πιεστικά απαιτητικός

Η ιστορία είναι ακόμη πολύ νωπή για να καταγράψει με ψυχραιμία τον ρόλο του στα πολιτικά παρασκήνια και προσκήνια της χώρας από το 1957 και μετά. Το βέβαιο είναι πως έζησε από πρώτο χέρι τις πιο δραματικές ιστορικές στιγμές της χώρας, από τα γεγονότα του 1965 έως τη δύσκολη σχέση του με τον Ανδρέα Παπανδρέου τη δεκαετία του 1980. Πιεστικά απαιτητικός από τους πολιτικούς δεν τους άφηνε πολλά περιθώρια συζήτησης όταν πίστευε πως κάτι ήταν σωστό.

Του άρεσε να διηγείται τη συζήτησή του με κάποιον πρώην πρωθυπουργό, κατά την οποία του ασκούσε δριμύτατη κριτική για την κυβέρνησή του. Σε κάποιο σημείο ο πολιτικός απηύδησε και του είπε: «Χρήστο αμάν πια. Θέλεις να κάτσεις εδώ που κάθομαι για ένα χρόνο να δούμε τι θα κάνεις»; Η απάντησε ήλθε με τον κλασικό συνδυασμό αγγλοσαξονικού χιούμορ και ελαφρού σνομπισμού: «Μα τι λες .... μου, να ανταλλάξω εγώ την ισόβια θέση τη δική μου με τη δική σου»;

Ο Χρήστος Λαμπράκης, είτε ως μύθος είτε ως αληθινό μέγεθος είχε μια ξεχωριστή θέση στη χώρα τα τελευταία 50 και κάτι χρόνια. Με τον θάνατό του έκλεισε μια εποχή και έφυγε ένας άνθρωπος που ήταν σίγουρα αυτό που λένε οι Αγγλοσάξονες «πιο μεγάλος από την ίδια τη ζωή».

Μήπως βουλιάξουμε, αν δεν αλλάξουμε;

Γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης στο ΒΗΜΑ :

Θα συνταχθώ απολύτως με εκείνους στο ΠαΣοΚ που λένε ότι «δεν μπορούν να μας κυβερνούν οι οίκοι αξιολόγησης» . Και θα δεχτώ ότι υπεύθυνοι για τη διακυβέρνηση της χώρας είναι μόνον όσοι εξελέγησαν από τον ελληνικό λαό. Συμφωνήσαμε; Συμφωνήσαμε. Για ποια χώρα, όμως, μιλάμε;

Για μια χώρα που, σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό της, «βρίσκεται στην Εντατική», και έχει σοβαρότατο πρόβλημα διαφθοράς, ανομίας, πελατειακών σχέσεων και κομματικής σπατάλης.

Για μια χώρα που, σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών, κινδυνεύει τον Ιούνιο με στάση πληρωμών και με παραπομπή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Για μια χώρα που την ίδια στιγμή, σύμφωνα με την υπουργό Οικονομίας, μπορεί να μοιράσει ένα ποσό μεταξύ 69 και 81 εκατ. ευρώ σε τριακόσιους λιμενεργάτες ώστε να αποδεχθούν τη συμφωνία του ελληνικού Δημοσίου με τη Cosco.

Και οι τρεις προαναφερθέντες έχουν εκλεγεί από τον ελληνικό λαό, κανείς τους δεν έχει σχέση με κανέναν οίκο αξιολόγησης.

Ερωτώ, όμως, τον πιο καλοπροαίρετο αναγνώστη:

Οταν αυτά λένε οι εκλεκτοί του ελληνικού λαού, τι διαφορετικό άραγε υποστηρίζουν οι οίκοι αξιολόγησης, οι αγορές, οι διεθνείς οικονομικοί παράγοντες, οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή;

Και γιατί χειροκροτούμε τον Πρωθυπουργό όταν λέει την αλήθεια (και ορθώς τον χειροκροτούμε...), αλλά αποδοκιμάζουμε τους ξένους όταν ακριβώς την ίδια αλήθεια διαπιστώνουν;

Μόλις πριν από μία εβδομάδα, ο Παπανδρέου παρατήρησε ότι «το μεγαλύτερο έλλειμμά μας είναι το έλλειμμα αξιοπιστίας». Δεν νομίζω ότι η παρατήρηση επιδέχεται την οιανδήποτε αμφισβήτηση. Πώς, λοιπόν, θα αντιμετωπίσουμε αυτό το έλλειμμα; Προσποιούμενοι ότι είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που οι ίδιοι βλέπουμε; Ή μήπως κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας ότι μπορούμε να κοροϊδεύουμε τον κόσμο;

Ακούω να μιλούν για «πιέσεις». Βεβαίως. Μας πιέζει ασφυκτικά η ωμή πραγματικότητα. Η πραγματικότητα μιας χώρας στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Η πραγματικότητα ενός κράτους που κοστίζει χωρίς να προσφέρει. Η πραγματικότητα μιας κοινωνίας που δανείζεται για να ξοδέψει.

Και μας πιέζουν επίσης οι δανειστές μας για έναν πολύ απλό λόγο: επειδή εμείς έχουμε την ανάγκη τους, όχι αυτοί τη δική μας.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι πώς από τις μεγάλες μπαρούφες θα περάσουμε στις μεγάλες πράξεις. Πώς θα αφήσουμε στην άκρη τα φαντάσματα που μας κυνηγούν για να κυνηγήσουμε ό,τι μας απαξιώνει πραγματικά στη συνείδηση του πλανήτη. Ο,τι μας εκθέτει ως χώρα και στη Μoody΄s, και στη S&Ρ, και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, και στον Σύλλογο Οπαδών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Δεν είναι τυχαίο που όλοι φρονούν τα ίδια για την αφεντομουτσουνάρα μας. Διότι, δυστυχώς, αυτοί είμαστε. Και οι ξένοι μάς βλέπουν ακριβώς όπως είμαστε. Οπως μας έβλεπε και το ΠαΣοΚ όταν διαβεβαίωνε πως αν δεν αλλάξουμε, θα βουλιάξουμε. Μόνο που τότε το ΠαΣοΚ δεν ήταν ακόμη κυβέρνηση.

ΑΝΩ-ΚΑΤΩ!

του Κώστα Μητρόπουλου στο ΒΗΜΑ

Δυσάρεστες αποφάσεις

Γράφει η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στο κύριο, πρωτοσέλιδο, άρθρο της :

Ενδεχομένως να υπάρχει μια παρανόηση, η οποία εξηγεί τη μεγάλη δυστοκία της σημερινής κυβέρνησης στη λήψη άμεσων και αναγκαίων αποφάσεων. Ο πρωθυπουργός ίσως να θεωρεί πως ο ελληνικός λαός τον έφερε στην εξουσία με ισχυρότατη εντολή, λόγω σοσιαλιστικού οράματος και του προεκλογικού του προγράμματος. Οι ψηφοφόροι δεν ψήφιζαν, όμως, για την προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, αλλά για την πρωθυπουργία της χώρας σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή. Απηύδησαν με την κάκιστη διαχείριση των κυβερνήσεων Καραμανλή και επέλεξαν τον κ. Παπανδρέου, με την ελπίδα ότι θα βγάλει τη χώρα από τα αδιέξοδα με χρηστή διοίκηση και αυστηρή διαχείριση της οικονομίας.

Ο πρωθυπουργός έχει πολλούς και σωστούς στόχους για μεγάλες θεσμικές αλλαγές και πρέπει όλες οι πολιτικές δυνάμεις να τον στηρίξουν σε αυτή την κατεύθυνση. Αυτή την ώρα, όμως, οφείλει να βάλει το σοσιαλιστικό «καπέλο» του στην άκρη και να πάρει αποφάσεις ως πρωθυπουργός μιας χώρας που κινδυνεύει, αν όχι να χρεοκοπήσει, να φτωχύνει θεαματικά και να χάσει εντελώς την αξιοπιστία της. Οσο και αν δεν συνάδουν αυτές οι αποφάσεις με τις πεποιθήσεις του, η ιστορία έχει αποδείξει πως σοβαροί ηγέτες είναι εκείνοι που μπορούν την κρίσιμη ώρα να πάρουν δυσάρεστες –για τους ίδιους και τον λαό– αλλά αναγκαίες αποφάσεις.

Κρατικός κίνδυνος για τράπεζες

Γράφει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ :

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν περίμενα ότι θα φτάσουμε –και μάλιστα τόσο γρήγορα– στο σημείο να απειλείται η σταθερότητα της κεφαλαιαγοράς του ευρώ από την κατάρρευση των ελληνικών ομολόγων. Οσοι βλέπουν «πατριωτικά» την παραμονή μας στην Ευρωζώνη ήλπιζαν ότι κάποιος καλός γιατρός θα βρεθεί, πριν φθάσουμε στη «θεραπεία» της γάγγραινας.

Κάποιοι άλλοι καλλιέργησαν την κρυφή εξήγηση πως οι Γερμανοί, που βλέπουν την εξαγωγική τους επίδοση να υποχωρεί όταν το ευρώ κερδίζει απέναντι στο δολάριο, είναι πολύ ευχαριστημένοι με τα προβλήματα που δημιουργεί η ελληνική αβελτηρία στο κοινό μας νόμισμα. Προσθέστε και την παραδοσιακή αρρωστημένη ζήλια των Αγγλοσαξόνων για την επιτυχία του ευρώ και έχετε μια ωραία εξήγηση όσων ανεξήγητων συμβαίνουν στις αγορές.

Παρόμοιες σκέψεις εξυπηρετούν, βεβαίως, τα συμφέροντα όσων νέμονται το δημόσιο χρήμα, στο όνομα της φτωχολογιάς, σήμερα, της κοινωνικής δικαιοσύνης, παλαιότερα, της εθνικής ανεξαρτησίας, ακόμη παλαιότερα. Τελικά, η κοινωνία των πολιτών έχει διαρρηχθεί μεταξύ όσων εισπράττουν τοις μετρητοίς, όσα οι άλλοι βγάζουν με τον ιδρώτα τους.

Το ζήτημα με τις θεωρίες συνωμοσιών είναι ότι σε εθίζουν στην αναμονή: να εξυπηρετηθούν τα μεγάλα συμφέροντα, να αναπνεύσουμε κι εμείς! Τώρα, όμως, που κινδυνεύουν τα δικά τους «χαρτιά», τι θα συμβεί; Η κρίση με το Ντουμπάι μάς θύμισε πόσο εύκολο είναι να καταρρεύσει όποιος εξαρτάται από ένα μόνον προμηθευτή. Στην πράξη, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, πλήρως εξαρτημένο από την χρηματοδότησή του στην αγορά κεφαλαίων του ευρώ, παγιδεύτηκε, στη διάρκεια του τελευταίου έτους, από την ανικανότητα των πολιτικών να λάβουν τα μέτρα που απαιτεί η ανόρθωση του δημόσιου ταμείου.

Οι ελληνικές τράπεζες καταρρέουν συνεχώς τις τελευταίες εβδομάδες. Επειδή στα βιβλία τους έχει αυξηθεί η περιεκτικότητα σε τοξικά ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Επειδή οι ρυθμίσεις του Ελληνικού Δημοσίου που παροτρύνουν την παύση πληρωμών ιδιωτών και μικρότερων επιχειρήσεων προσθέτουν τα μη εξυπηρετούμενα στα τοξικά δάνεια. Επειδή οι μεγάλοι διεθνείς μέτοχοι ετοιμάζουν τη διαφυγή τους. Επειδή ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές τράπεζες κλείνουν τις γραμμές αναχρηματοδότησης γιατί φοβούνται την κατάπτωση των τιτλοποιημένων στεγαστικών δανείων Ελλήνων, αφού οι τελευταίοι θα μπορούν, ξαφνικά, να επικαλούνται τις ρυθμίσεις Σπυράκου (πρόκειται για τον γενικό γραμματέα Καταναλωτή, που θέλει να αναθέσει στις καταναλωτικές ενώσεις τη διαχείριση του τραπεζικού ρίσκου).

Η μετατροπή των τραπεζών σε εργαλεία κατευθυνόμενης αναπτυξιακής, κοινωνικής ή άλλης πολιτικής ισοδυναμεί με καταστροφή κάθε κριτηρίου διασφάλισης έναντι των κινδύνων που οφείλουν να διαχειρίζονται τα πιστωτικά ιδρύματα. Αν η κυβέρνηση επιμείνει στην πολιτική αυτή, ο μόνος δρόμος για τους καταθέτες θα είναι να αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους, πρώτα στις κρατικές τράπεζες και, αργότερα, ακόμη και στις ιδιωτικές. Κάπως έτσι και οι Ευρωπαίοι θα αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από την Ελλάδα, προκειμένου να γλιτώσουν το μείζον, δηλαδή το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.

ΤΟ ΚΑΝΟΝΙ!

του Ανδρέα Πετρουλάκη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ποιος λέει αλήθεια;

Γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης στο ΒΗΜΑ :

Την Τετάρτη, η υπουργός Οικονομίας παρουσιάστηκε στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή για να υποστηρίξει ένα νομοσχέδιο για τις τράπεζες. Ερωτώμενη από βουλευτές αν το νομοσχέδιο μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η υπουργός απαντά: - Δεν υπάρχει πρόβλημα σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος, όπως λέει η Τράπεζα της Ελλάδος αλλά και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στην οποία στείλαμε ατύπως το προσχέδιο νόμου.

Με άλλα λόγια, η υπουργός διαβεβαιώνει τη Βουλή ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και επικαλείται ως προς τούτο τόσο την Τράπεζα της Ελλάδος όσο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Χθες η Τράπεζα της Ελλάδος έδωσε στη δημοσιότητα τις παρατηρήσεις για το νομοσχέδιο που είχε στείλει στην υπουργό. Οι οποίες λένε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που η υπουργός κατέθεσε στη Βουλή ότι λένε. Σημειώνουν συγκεκριμένα:

«... σωρευτικά το νομοσχέδιο (...) θα ασκήσει αρνητικές επιδράσεις στη ρευστότητα και την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών,δηλαδή σε παραμέτρους από τις οποίες εξαρτάται, πέραν των άλλων, η συνολική χρηματοπιστωτική σταθερότητα».

Και συνεχίζει η Τράπεζα της Ελλάδος:

«Αυτό ενδεχομένως δημιουργεί θέμα υποβολής του νομοσχεδίου στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τη διατύπωση σχετικής γνώμης εκ μέρους της».

Πράγμα που σημαίνει δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι το νομοσχέδιο δεν έχει τη σύμφωνη γνώμη της Τράπεζας της Ελλάδος, όπως ισχυρίστηκε η ίδια η υπουργός στη Βουλή.

Δεύτερον, η Τράπεζα της Ελλάδος το θεωρεί τόσο προβληματικό ώστε της συνιστά να το θέσει υπόψη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ενώ η υπουργός έχει ισχυριστεί ότι το έχει ήδη στείλει «ατύπως» και ότι έχουν συμφωνήσει μαζί της.

Οπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, δεν υπάρχει ζήτημα νομοσχεδίου αλλά κοινοβουλευτικής τάξης. Ποιος λέει αλήθεια; Και σε αυτό το ερώτημα δεν απαντά η χθεσινή δήλωση της υπουργού.

Αν διαθέτει θετικές γνωμοδοτήσεις της ΤτΕ και της ΕΚΤ, οφείλει να τις παρουσιάσει αμέσως για να επιβεβαιώσει τα λεγόμενά της.

Αν δεν τις διαθέτει, τότε χρωστάει μερικές εξηγήσεις. Ηταν απλή παραδρομή; Ηταν κακή ενημέρωση; Ηταν ένα λάθος;

Υποθέτω ότι η υπουργός θα αισθανθεί την ανάγκη να δώσει κάποιες εξηγήσεις. Εξηγήσεις και προς την κοινή γνώμη αλλά και προς τους συναδέλφους της βουλευτές, οι οποίοι μπορεί να αισθάνονται σήμερα ότι εκλήθησαν να νομοθετήσουν έχοντας στρεβλή γνώση των δεδομένων που η ίδια είχε στη διάθεσή της.

Το βέβαιον είναι ότι κανείς δεν μπορεί να αποφύγει την αλήθεια.

PRETTY WOMAN

του Δημήτρη Χαντζόπουλου στα ΝΕΑ

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΕΣ

Γράφει το ΒΗΜΑ στο κύριο, πρωτοσέλιδο, άρθρο του :

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε τη συγκρότηση τεσσάρων Εξεταστικών Επιτροπών για τα σκάνδαλα της Siemens, των ομολόγων, του Χρηματιστηρίου και, τελικώς, του Βατοπαιδίου (ρεπορτάζ στη σελ. Α9). Και οι τέσσερις υποθέσεις σκανδάλισαν την κοινή γνώμη και δημιούργησαν δυσμενείς εντυπώσεις για την πολιτική. Ηαναψηλάφησή τους θα οξύνει την πολιτική αντιπαράθεση.
Γι΄ αυτό οι Εξεταστικές Επιτροπές οφείλουν να εργαστούν εξαντλητικά και αποκαλυπτικά. Αλλιώς, ας μη λειτουργήσουν ποτέ.